چقدر سخته تو چشمای کسی که قلبت رو بهش دادی
و به جاش يه زخم هميشگی به دلت داده٬زل بزنی و به
جای اينکه لبريز از نفرت بشی٬حس کنی هنوزم ديوونشی
و دوسش داری...
چقدر سخته که دلت بخواد سرت رو باز به يه ديواری تکيه بدی
که يه بار زير آوار غرورش همهء وجودت له شده...
چقدر سخته که تو خيالاتت ساعتها باهاش حرف بزنی ولی
وقتی ديديش٬هيچی جز سلام نتونی بگی...
چقدر سخته که وقتی پشتت بهشه و دونه های اشک گونه تو خيس ميکنه٬
مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوز دوسش داری.........
