میون یه دشت لخت، زیر خورشید کبیر
مونده یه مرداب پیر، توی دست خاک سیر
منم اون مرداب پیر، از همه دنیا جدام
داغ خورشید به تنم، زنجیر خورشید به پام
من همونم که یه روز میخواستم دریا بشم
میخواستم بزرگترین دریای دنیا بشم
آرزو داشتم برم تا به دریا برسم
شب رو آتیش بزنم تا به فردا برسم
اولش چشمه بودم زیر آسمون پیر
اما از بخت سیاه، راهم افتاد به کویر
چشم من به اونجا بود پشت اون کوه بلند
اما دست سرنوشت، سر رام یه چاله کند
توی چاله افتادم خاک منو زندونی کرد
آسمون هم نبارید اون هم سرگرونی کرد
حالا یه مرداب شدم یه اسیر نیمه جون
یه طرف میرم تو خاک یه طرف به آسمون
خورشید از اون بالاها، زمین هم از این پایین
هی بخارم میکنن زندگیم شده همین
با چشام مردنم رو، دارم اینجا میبینم
سرنوشتم همینه من اسیر زمینم
هیچ چی باقی نیست ازم، قطره های آخره
خاک تشنه همین هم داره همراش می بره
خشک میشم تموم میشم فردا که خورشید بیاد
شن جامو پر می کنه که میاره دست باد